«Να σε δει κάποιος ψυχίατρος...»

- Δικέ μου, μάλλον πρέπει να σε δει κάποιος ψυχίατρος... Τα χάπια θα σε κάνουν καλό.

- Εμένα με είδε ο ψυχίατρος και παίρνω τα χάπια... Μήπως πρέπει κι εσύ να κάνεις το ίδιο;

Ο παραπάνω «διάλογος» χωρίς να υπακούει στις αρχές και τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας και της woke culture είναι αυθεντικός και τον άκουσα στη μέση του δρόμου από δύο οδηγούς που διαπληκτίζονταν για το αί τιο μιας μικρής σύγκρουσης των αυτοκινήτων τους.

Γιατί αλήθεια από το παραδοσιακό και ευγενικό «μεταξύ μας πρέπει να σε δει και κάποιος γιατρός» περάσαμε στο απαξιωτικό και επιθετικό ή και προσβλητικό «δικέ μου, μάλλον πρέπει να σε δει κάποιος ψυχίατρος... Τα χάπια θα σε κάνουν καλό»; Στις μέρες μας γιατί ξαφνικά τέτοια προτίμηση στους ψυ χιάτρους; Τόσο απαραίτητοι μας έγιναν; Και γιατί το ψυχικό πρόβλημα τις περισσότερες φορές το βλέπουμε και το επισημαίνουμε στους άλλους και όχι στον εαυτό μας;

Όποια και αν είναι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήμα τα, μία είναι η αλήθεια.

Όλοι, φανερά ή υπόρρητα, δεχόμαστε και ομολογούμε ότι η ψυχική υγεία των σημερινών ανθρώπων έχει κλονιστεί σοβαρά. Αν θελήσει κάποιος να ανιχνεύσει το γενεσιουργό αίτιο του κλονισμού της ψυχικής μας υγείας, θα ήταν δύσκολο να αποφύγει την αναφορά στην κατάρρευση των «σταθερών σημείων» μας. Μία αναφορά στον ρόλο αυτών των «σταθερών σημείων» (ψυχολογικές σταθερές) στη ζωή μας ίσως να μας διαφώτιζε για τις συνέπειες της αποδόμησής τους στην ψυχική υγεία του σύγχρονου ανθρώπου.

Κάθε άτομο ή κοινωνία αναζητά την ισορροπία που θε μελιώνεται πάνω στα σταθερά σημεία. Οι διαχρονικές αξίες, οι ιδεολογίες και τα οράματα αποτελούν το σώμα των σταθερών σημείων αναφοράς για πολλούς. Αυτά χαρίζουν το αίσθημα της βεβαιότητας, της σιγουριάς και της δύναμης.

Οπλίζουν το άτομο με αισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον. Τα σταθερά σημεία αναφοράς λειτουργούν ως το ριζικό σύστημά του.

Ωστόσο στις μέρες μας έντονο είναι το αίσθημα υποχώρησης των ηθικών αξιών, έκπτωσης των ιδεολογιών και απουσίας των οραμάτων. Οι διαπιστώσεις αυτές αισθητοποιούν με τον πιο δραματικό τρόπο την αποδόμηση των σταθερών σημείων αναφοράς. Δημιουργείται, έτσι, ένα κενό μέσα στο οποίο οι άνθρωποι βιώνουν την απογοήτευση, την απελπισία και την απόγνωση. Κατακλύζονται από αισθήματα αβεβαιότητας και ανασφάλειας και βυθίζονται στα αδιέξοδα του φόβου για το αύριο.

Η εσωτερική ανισορροπία μετασχηματίζεται σε αγωνία για το σήμερα και σε απογοήτευση από την έλλειψη προοπτικής ενός καλύτερου μέλλοντος.

Μπορεί τα σταθερά σημεία αναφοράς (ηθικές αξίες, ιδεολογίες, οράματα) να μην εξασφαλίζουν για το άτομο υποχρεωτικά τις προϋποθέσεις μιας πλούσιας υλικής διαβίωσης, παρέχουν, όμως, όλα εκείνα τα εχέγγυο για τη βίωση θετικών συναισθημάτων, όπως της σιγουριάς, της δύναμης και της αυτοεκτίμησης.

Ωστόσο, όταν αυτά εκλείπουν, ο άνθρωπος αναζητά εναγώνιους διεξόδους σε χώρους και μέσα που του υπόσχονται-χαρίζουν μια φασματική βεβαιότητα, ελπίδα και ελευθερία.

Μέχρι να βρει ή να «κατασκευάσει» τις νέες σταθερές, νιώθει ναυαγός χωρίς πυξίδα.

Έτσι επιβεβαιώνεται πως η αποδόμηση των παραδοσιακών σταθερών σημείων τρέφει και συντηρεί το αίσθημα της αβεβαιότητας για το σήμερα και του φόβου-αγωνίας για το αύριο και κλονίζει σοβαρά την ψυχική του υγεία